Piękny i niepokojący chaos związany z walką
Kiedy po raz pierwszy doświadczasz walki, nasuwa się jedno słowo: chaos. Ścieżka dźwiękowa jest wszędzie, od dubstepu po muzykę bluegrass. Wizualnie jest równie piękny, co obrzydliwy… w zależności od tego, kogo pytasz. Gra nigdy nie traktuje siebie poważnie, ale przynosi głęboką wiedzę i epickie sceny, jak coś z Shadow of the Colossus. Rozgrywka jest inspirowana „grami wściekłości", takimi jak Get Over It with Bennett Foddy, ale w jakiś sposób zawiera symulator randkowy jako walkę z bossem. A jednak wszystko jest obliczone, każdy przypadkowy moment, każda piosenka, która wydaje się dziwnie nie na miejscu, za jego istnieniem. Zmaganie się jest odą do wszystkiego, co kiedykolwiek spowodowało, że powiedziałeś „Co?” głośno.
Troy, nasz mięsisty bohater, przeszedł wiele iteracji, próbując odnaleźć swoją tożsamość. Początkowo głównym bohaterem Struggling była roślina, ciągnąca się swoimi pnączami, aby poruszać się po poziomach pre-alfa. Bardzo wcześnie stwierdziliśmy, że to nie jest bohater, którego potrzebuje nasza gra, chcieliśmy czegoś wyjątkowego, co nikogo nie pozostawi obojętnym. Stworzenie Troi rozpoczęło się od dwóch podstawowych wytycznych; po pierwsze, postać musiała mieć tylko dwie kończyny i głowę. Po drugie, jego konstrukcja musiała odpowiednio komunikować, że dwóch graczy może nim sterować w tym samym czasie. Szlam z dwoma unoszącymi się sercami, robot sterowany przez małe zwierzęta, kosmita inspirowany kaiju i puszysty potwór pająk to tylko niektóre z pomysłów, które unosiliśmy się wokół, pracując nad tym, co ostatecznie stało się kupą symbiotycznego mięsa. ; obrzydliwość.
Ponieważ Walka była naszą pierwszą grą, zarówno jako studio, jak i deweloperzy, mieliśmy mnóstwo pomysłów, które chcieliśmy i musieliśmy zbadać. Chcieliśmy, aby rozgrywka, która celowo była frustrująca, pozostała świeża i wciągająca, przyciągając gracza z powrotem pomimo chwil prawdziwej złości. Wewnętrznie nazwaliśmy te „egzotyczne momenty”, zabawne i wymagające sekwencje, które naprawdę zmieniły zrozumienie gry. Niejednokrotnie ludzie mówili, że Walka pasuje do praktycznie każdego gatunku jednocześnie i szczerze mówiąc, nie jest to tak dalekie od prawdy. Gatunki mogą być bardzo ograniczające, gdy staramy się stworzyć zabawne wrażenia, pozwoliliśmy sobie wyjść z tego pudełka więcej niż raz, aby stworzyć wyjątkową i zabawną grę.
Jednym z pierwszych „egzotycznych” momentów, jakie napotkasz w Zmaganiach, jest walka z bossem Amadeusa, połączenie ciała, opery i… pinballa. Jest to jedna z najbardziej ambitnych i unikalnych części gry. Do tego momentu gracze będą boleśnie czołgać się od punktu kontrolnego do punktu kontrolnego w scenariuszach życia lub śmierci, badając schemat sterowania postaci. Tak więc jedynym logicznym krokiem jest wrzucenie ich do mięsistej (i, szczerze mówiąc, niepokojącej) maszyny do pinballa, która zamiast płetw wykorzystuje gigantyczne ramiona. To prawie tak, jakby cierpieli przez ostatnią godzinę, przygotowując się na ten moment, w którym muszą teraz zagrać w zupełnie inną grę, ale używając mechaniki, która wciąż jest uderzająco podobna do manewrowania z dziwnie nieefektywnymi przydatkami Troya.
Nie mając już kontroli nad ciałem Troya, gracze muszą rzucić się w wypełnione ropą czyraki, podczas gdy ogromna, bezcielesna głowa śpiewa operę zsynchronizowaną ze środowiskiem pinballa. Cała sekwencja jest jak sen o gorączce, to nasze podejście do tego, czym byłaby walka jako gra w pinball, a nie zwariowana platformówka. Nadal jesteśmy pod wrażeniem tego, jak dzika i zapadająca w pamięć jest cała ta scena, nawet w porównaniu z resztą tej gry.
Rok po premierze Struggling na PC nie możemy się doczekać, aby udostępnić tę chaotyczną i piękną grę nowym widzom na Xbox. Więc usiądź, złap przyjaciela i zapnij pasy na szaloną przejażdżkę, jakiej nie grałeś wcześniej!
Walka rozpoczyna się 8 września na Xbox One i Xbox Series X|S.